27-11-2010. Wald Crosslauf, Stapelmoor, Duitsland.
Het weekend is weer vol gepland met leuk lopen. Nu Egbert en ik wat met elkaar hebben gaan we samen op pad.Dat is wel zo gezellig. Stapelmoor is niet ver over de grens. We zijn er dan ook zo. De vier vrienden staan er al te blauwbekken. Enthousiast begroeten ze ons. Hondje is helemaal uitgelaten als ze Gea ziet.Snel tovert Gea een broodje te voorschijn. Hondje lust er wel twee!
Het inschrijven is in het Pavillon in het Stapelmoorer Park. Een rustiek gebouw waar het nog al schemerig is. Voor de organisatie is het geen punt. Snel en vaardig worden we ingeschreven. Egbert spreekt perfect Duits. Dat is wel zo gemakkelijk met het spellen van onze namen. Frans wil tien kilometer crossen. Egbert gaat voor niet minder dan vijftien kilometer. Ik speel op save en zal vijf kilometer gaan crossen.
Veel animo voor deze cross is er niet. Waarom niet? Te zwaar? Of niet zwaar genoeg? Wij uit Groningen begrijpen dit niet. Zo mooi het hier is! En zo goed georganiseerd! Of zou het komen omdat het de eerste keer is dat hier een cross georganiseerd wordt? Dat zou kunnen. Deze loop moet nog bekendheid krijgen. Vast en zeker! Wij genieten er niet minder om. In dit sprookjesbos zullen wij onze krachten gaan meten. De taarten staan al te geuren voor na het lopen. De koffie is ook al bruin. Daar genieten we eerst van.
Het is bitterkoud als we aan de start staan. De wereld ziet er mooi uit. Wit en mistig. Dat geeft een vredig plaatje. De lopers weten beter. We zullen ons beste beentje moeten voorzetten willen we een goede prestatie leveren. Toli maakt nog een foto vlak voor het starten. Dan gaat het verlossende schot. We sprinten weg.
De eerste honderd meter is het parcours nog beloopbaar. Al snel moeten we een klein en glad bruggetje over lopen. Toli staat op dat punt om de lopers te fotograferen. Hij hoopt dat hij hier mooie plaatjes kan schieten.Dat zal hem wel lukken. Laat dat maar aan Toli over. Naar rechts en dan naar links. Doorlopen! Zo snel mogelijk.
Onderweg ben ik blij dat ik voor de vijf kilometer gekozen heb. Twee of drie keer dit parcours lopen? Mij niet gezien! Eén keer over al deze hobbels en opstakels is meer dan genoeg. Egbert haalt mij langzamerhand in. Dat vind ik niet leuk. Ik wil hem voorblijven. Maar hij heeft zijn nieuwe schoenen aan en daar loopt hij super op. We lopen op een bospad dat bezaaid is met losse klinkers. Gelukkig heeft de sneeuw deze stenen een wit uiterlijk gegeven zodat ze goed te zien zijn. Maar sommige keien liggen zo, dat ze geen witte muts op hebben. Voor deze moeten we oppassen. Het loopt moeilijk. Gelukkig is het eind in zicht en kunnen we opgelucht ademhalen. Nog een lang pad. Naast dat pad lopen Hennie en Gea met Hondje.
Wij weten op dat moment even niet meer hoe we verder moeten lopen. De vriendinnen helpen ons uit de droom. Over het gladde bruggetje. Dan nog, een kleine kilometer slingerende paadjes door het park. En nu is de finish in zicht voor mij. Egbert loopt nog een ronde of twee.
Even later komt Frans langs gesneld. Ook voor hem is er nog een ronde te gaan.Ondertussen ga ik me omkleden. Een dikke jas en handschoenen aan. Gea en Hennie komen er aan met Hondje. We gaan lekker binnen zitten bij de open haard. Hier is het goed uit te houden. Ik moet wel goed op Hondje letten. Zij vindt de warmte ook prettig. Ik ben bang dat haar vacht vlam vat. Frans en Egbert hebben het beiden gezien na twee zware ronden. Als ze zich omgekleed hebben worden we op koffie met taart getrakteerd door Egbert. We zitten er van te genieten.
Buiten spreken we af dat we nog even met ons zessen gaan winkelen in Bunde. Daar is de drank en de chocola zo goedkoop. Om dat te vieren trakteren de vier ons op een heerlijke maaltijd in een grillroom. Het is dolle pret tijdens het eten. Al met al is het pikkedonker als we naar ons eigen landje afreizen.
Iris Bouman-Hoogerdijk.
Kijk voor foto's bij: Hardloopfoto's van Toli
Het weekend is weer vol gepland met leuk lopen. Nu Egbert en ik wat met elkaar hebben gaan we samen op pad.Dat is wel zo gezellig. Stapelmoor is niet ver over de grens. We zijn er dan ook zo. De vier vrienden staan er al te blauwbekken. Enthousiast begroeten ze ons. Hondje is helemaal uitgelaten als ze Gea ziet.Snel tovert Gea een broodje te voorschijn. Hondje lust er wel twee!
Het inschrijven is in het Pavillon in het Stapelmoorer Park. Een rustiek gebouw waar het nog al schemerig is. Voor de organisatie is het geen punt. Snel en vaardig worden we ingeschreven. Egbert spreekt perfect Duits. Dat is wel zo gemakkelijk met het spellen van onze namen. Frans wil tien kilometer crossen. Egbert gaat voor niet minder dan vijftien kilometer. Ik speel op save en zal vijf kilometer gaan crossen.
Veel animo voor deze cross is er niet. Waarom niet? Te zwaar? Of niet zwaar genoeg? Wij uit Groningen begrijpen dit niet. Zo mooi het hier is! En zo goed georganiseerd! Of zou het komen omdat het de eerste keer is dat hier een cross georganiseerd wordt? Dat zou kunnen. Deze loop moet nog bekendheid krijgen. Vast en zeker! Wij genieten er niet minder om. In dit sprookjesbos zullen wij onze krachten gaan meten. De taarten staan al te geuren voor na het lopen. De koffie is ook al bruin. Daar genieten we eerst van.
Het is bitterkoud als we aan de start staan. De wereld ziet er mooi uit. Wit en mistig. Dat geeft een vredig plaatje. De lopers weten beter. We zullen ons beste beentje moeten voorzetten willen we een goede prestatie leveren. Toli maakt nog een foto vlak voor het starten. Dan gaat het verlossende schot. We sprinten weg.
De eerste honderd meter is het parcours nog beloopbaar. Al snel moeten we een klein en glad bruggetje over lopen. Toli staat op dat punt om de lopers te fotograferen. Hij hoopt dat hij hier mooie plaatjes kan schieten.Dat zal hem wel lukken. Laat dat maar aan Toli over. Naar rechts en dan naar links. Doorlopen! Zo snel mogelijk.
Onderweg ben ik blij dat ik voor de vijf kilometer gekozen heb. Twee of drie keer dit parcours lopen? Mij niet gezien! Eén keer over al deze hobbels en opstakels is meer dan genoeg. Egbert haalt mij langzamerhand in. Dat vind ik niet leuk. Ik wil hem voorblijven. Maar hij heeft zijn nieuwe schoenen aan en daar loopt hij super op. We lopen op een bospad dat bezaaid is met losse klinkers. Gelukkig heeft de sneeuw deze stenen een wit uiterlijk gegeven zodat ze goed te zien zijn. Maar sommige keien liggen zo, dat ze geen witte muts op hebben. Voor deze moeten we oppassen. Het loopt moeilijk. Gelukkig is het eind in zicht en kunnen we opgelucht ademhalen. Nog een lang pad. Naast dat pad lopen Hennie en Gea met Hondje.
Wij weten op dat moment even niet meer hoe we verder moeten lopen. De vriendinnen helpen ons uit de droom. Over het gladde bruggetje. Dan nog, een kleine kilometer slingerende paadjes door het park. En nu is de finish in zicht voor mij. Egbert loopt nog een ronde of twee.
Even later komt Frans langs gesneld. Ook voor hem is er nog een ronde te gaan.Ondertussen ga ik me omkleden. Een dikke jas en handschoenen aan. Gea en Hennie komen er aan met Hondje. We gaan lekker binnen zitten bij de open haard. Hier is het goed uit te houden. Ik moet wel goed op Hondje letten. Zij vindt de warmte ook prettig. Ik ben bang dat haar vacht vlam vat. Frans en Egbert hebben het beiden gezien na twee zware ronden. Als ze zich omgekleed hebben worden we op koffie met taart getrakteerd door Egbert. We zitten er van te genieten.
Buiten spreken we af dat we nog even met ons zessen gaan winkelen in Bunde. Daar is de drank en de chocola zo goedkoop. Om dat te vieren trakteren de vier ons op een heerlijke maaltijd in een grillroom. Het is dolle pret tijdens het eten. Al met al is het pikkedonker als we naar ons eigen landje afreizen.
Iris Bouman-Hoogerdijk.
Kijk voor foto's bij: Hardloopfoto's van Toli
