16-03-201. Pinetum Marathon, Anloo
Op een doodgewone woensdag in maart organiseren de DFW runners een marathon. De PINETUM Marathon. Twee jaar geleden heb ik hier ook gelopen. Frans weet mij het nog te vertellen. Hoe hij en Maarten en ik tegelijk finishten. Ik herinner mij nog een hunebed. Daar lopen de atleten nu niet langs. Het parcours is vernieuwd. De ronde is iets groter gemaakt. Dat vind ik wel zo prettig. Een grotere ronde en minder rondjes om een hele of een halve marathon te lopen. Ik weet het: het maakt niets uit. Maar toch… Voor het geestelijk welzijn is het beter, wat mij betreft.
Het Pinetum ‘Ter Borgh’ ligt tussen de dorpen Anloo en Eext temidden van in de jaren 1922-1930 aangeplant bos. Het landschap er omheen is kleinschalig en afwisselend. Er zijn lanen en houtsingels aangelegd, waartussen een gemengd bos groeit. Met andere woorden: het is er prachtig om te lopen. Ja, Ronald en Sjoerd weten waar het mooi en rustig lopen is.
Drie van de vier vrienden gaan er ook heen. Ik bel Frans om te vragen of ik achter hen aan mag rijden. Dat mag. Als ik voor zijn huis stop gaat de deur al open. Hondje rent op Frans af. Want waar Frans is, is Gea. Helaas voor Hondje. Gea is aan het werk. Maar… op het aanrecht ligt een zakje met twee broodjes. Boven op het pakketje een briefje: ‘Broodje voor Hondje.’ Er ligt maar één zakje met brood. Frans mag zijn eigen brood smeren. Frans maakt er een grapje over als Hondje het broodje naar binnen werkt. Voor mij heeft Frans de koffie bruin. We drinken samen een bakkie. Dan rijden we naar Toli en Hennie. Toli stapt bij mij in de auto. Dat is wel zo gezellig. En zo rijden we naar Eext.
We zijn lekker vroeg. Frans en Toli helpen Ronald met het ophangen van het startdoek. Hennie en ik beginnen met een beker koffie. Ronald heeft de koffie niet voor niets gezet. We eten er een reuze mergpijp bij en daarna nog een gevulde koek. Dat kan allemaal. Want… ik loop vandaag niet. Ik was het wel van plan. Maar na het volle loopweekend had ik veel spierpijn. Niet op letten denk ik nog. En zo loop ik maandag vrolijk een duurloopje van een kleine tien kilometer met Hondje. De spierpijn blijft. Als ik verstandig ben dan neem ik een rustdagje. Ik ben niet verstandig. Want op dinsdagmiddag is het trainen bij Aquillo. En dat is zo gezellig. Het is een stevige training. De spierpijn vermindert tijdens het lopen. Maar… woensdagmorgen is de pijn des te heftiger. Oeps! Dom geweest? Ja! Wat nu? Vandaag dan maar niet lopen? Juist ja. Ik bel Ronald om me af te melden. Toch ben ik bij de Pinetum marathon voor de gezelligheid. En natuurlijk foto’s maken. Toli loopt vandaag ook. Dus ik kan mooi zijn werk overnemen.
Na het starten loop ik met Hondje het rondje tegengesteld. Zo zal ik alle lopers tegenkomen en mooie foto’s van hen maken. Het is heerlijk om door dit mooie bos te wandelen. Hondje geniet ervan. Zij rent heen en weer. Brengt een stok die ik weg moet gooien. Al snel komen de eerste lopers aan. Ik krijg leuke en grappige opmerkingen als ze mij zien fotograferen. Toli loopt er ook tussen. Hij heeft nog even tijd voor een praatje. Veel rondjes zal hij niet lopen. Na maanden uit de running geweest te zijn, moet hij weer opbouwen. Bovendien wil hij zelf graag foto’s maken. Diep in zijn hart vindt hij foto’s en filmpjes maken leuker dan hardlopen. Helaas, voor Toli, geeft zijn lichaam aan dat hij ook moet lopen.
Ondertussen is de zon gaan schijnen. Toli is uitgelopen en staat met smart op mij te wachten. Ik heb bijna geen tijd om mijn koffie te drinken. Toli wil samen met mij en Hondje nog een ronde lopen. Hondje vindt dat geen bezwaar. Ook ik vind het gezellig om met Toli te wandelen. We praten over foto’s en fotograferen. Wijzen elkaar op het mooie landschap. Wat zien we veel prachtigs. Veel van dit moois wordt vastgelegd door Toli. ‘De schoonheid der dingen ligt in de geest die haar aanschouwt’, dat staat te lezen in de folder van de DFW runners. Wijze woorden.
Loper Tony de Jong heeft de organisatie gemaild. Hij schrijft: ‘Op 16 maart loop ik de Pinetum Marathon in Anloo. Dit is mijn tweede marathon in een serie van tien marathons in tien maanden. Mijn doel is om dit in 42 uur te doen. Hieraan gekoppeld werf ik fondsen voor KIKA (kinderen kankervrij). Ik ben op 6 februari begonnen in Apeldoorn en eindig op 6 november in NYC. Naast een aantal grotere evenementen zoals Rotterdam en Eindhoven vind ik het ook leuk om wat kleinere marathons te lopen. Anloo zou je een thuiswedstrijd kunnen noemen. Ik zou het waarderen als er via jullie organisatie wat kenbaarheid wordt gegeven aan mijn project.’
En Tony is er, mét een maat. Ze starten samen en finishen samen. Als eerste finisht Lex. En onze Cora is de hekkensluiter.
Iris Bouman-Hoogerdijk.
