26-08-2011. Rund um den Fabrikschornstein, Dörpen, Duitsland

Na het werk spoedt Egbert zich naar mijn huis. Hondje en ik staan, bepakt en bezakt, bij het hek te wachten. We kunnen meteen instappen en wegrijden. En zo kunnen we op tijd zijn bij de “Rund um den Fabrikschornsteinlauf.” Egbert en ik zijn er vorig jaar ook samen heen geweest. We hadden toen nog ‘niets’ met elkaar. Volgens mij zat er toen wel al iets te broeden. Maar dat wisten we zelf nog niet. Dus vandaag gaan we er weer naar toe na al bijna een jaar lang stevige verkering. Vorig jaar was het leuk in Dörpen om door de fabriekshal en over de terreinen te lopen. Ik had toen ook nog prijs als eerste, tweede of derde dame overall.

We kunnen vlak bij de Start en de Ziel parkeren. De vier vrienden hebben we nog niet gezien. Hondje heeft ze wel gezien. Zij stuift blij op Gea af. Gea ontvangt Hondje met open armen en open tas. Want... Hondje verwacht wel een broodje van de Gea. Dat broodje krijgt ze meteen. We gaan inschrijven en kleden ons in een luchtig looptenue. Het is broeierig warm vandaag. Vanmiddag hadden we nog een stevige onweersbui boven onze provincie. De wolken zien er hier ook dreigend uit. De kans is groot dat er straks een plens regen valt.

De tien kilometer bestaat uit vier rondjes over het fabrieksterrein. Frans, Egbert en ik zullen alle rondjes lopen. Voordat de tien kilometer start is er nog een twee en een halve kilometerloop. Vorig jaar deed Yasmin ook mee. Zij viel toen nog in de prijzen. Yasmin haalt overal de prijzen weg. Zij is zo rap. De twee en een halve kilometer is niet alleen voor de kinderen, ook volwassenen mogen hieraan meedoen. Het is mij een beetje te weinig. Als ze nou een vijf kilometerloop hadden dan... Maar goed, tien is ook best te doen.

Hermann Jänen is de organisator van deze loop. We kennen deze man van andere loopjes in Duitsland. Hij spreekt ook een aardig mondje Nederlands. Nu verwelkomt hij ons ook in het Nederlands. Vlak voor de start zegt Egbert dat hij vandaag niet snel zal gaan. Frans dekt zich ook in. Hij heeft deze week in Diever gelopen en in Harlingen. Ik zeg maar niks. Mijn naam is Haas.

We staan helemaal vooraan als de startklepper gaat. Wie schiet er als een van de eerste er vandoor? Egbert!!! Ik zeg nog tegen Frans:’Hij zou langzaam starten!’ Egbert loopt een honderd meter bij de eerste drie mannen. Maar al snel wordt hij ingehaald door de mannen die achter hem liepen. Hij loopt nog een heel eind voor mij. Ik kan die Egbert niet op zijn woord geloven. Toch probeer ik bij hem in de buurt te blijven. In de tweede ronde is hij niet op mij uitgelopen. Ondertussen is het gaan regenen. Dat vind ik niet onaangenaam. In de derde ronde merk ik dat het gat tussen ons kleiner wordt. Als ik langs Toli loop, hij maakt foto’s, roept hij dat ik Egbert pakken moet. Ook de dames Gea en Hennie roepen iets in die strekking. Dat ben ik ook van plan. Langzaam maar zeker kom ik in zijn buurt. Als ik Egbert voorbij loop zegt hij dat ik vandaag van hem mag winnen. Dat is toch wel heel aardig van hem. Ik heb niet het idee dat hij me gemakkelijk laat winnen. Zijn hete adem voel ik in mijn nek. Ik probeer iets te versnellen. Het lukt me niet hem van mij af te schudden. Hij blijft op mijn hielen lopen. Bij de Ziel ben ik hem een seconde voor. Hermaan, die ook speakert, vindt het prachtig dat ik voor Egbert finish.

We gaan douchen. Dat is wel nodig na deze benauwde loop. Frans klaagt dat zijn benen vol liepen. En ook kreeg hij bijna geen lucht. Die Frans heeft het moeilijk gehad tijdens zijn lopen. Toch is hij ook tevreden met zijn tijd. Maar als hij... Dan zou hij... Menig loper kent deze praatjes wel.

Al snel begint de prijsuitreiking. De korte afstand is het eerst aan de beurt. Dan de nordicwalkers en dan de tien kilometer. Ik ben de eerste dame overall. Niet te geloven!! Dame twee en drie liepen een paar minuten achter mij. Heel toepasselijk krijg ik een paraplu en een tas met inhoud en de Urkunde. De anderen krijgen een Urkunde en een goed gevulde tas. Elke deelnemer wordt naar voren geroepen om de Urkunde en een tas in ontvangst te nemen.

Als het feestelijke gebeuren is afgelopen nemen we persoonlijk afscheid van Hermann. Hij vraagt of we er volgend jaar weer bij zijn. Dat beloven wij.

Iris Bouman-Hoogerdijk.